«Τί οὐράνια πράγματα εἶναι ἐτοῦτα ποὺ μᾶς δωρίζει ὁ Θεός;»


Sun and Wispy Clouds Over Mountains ca. 2001 Toyama, Japanμουν θλιμμένος μετὰ π πρόσφατο θάνατο προσφιλοῦς μου προσώπου. Σκεπτόμουν γι μέρες τ θέαμα τοῦ νταφιασμο. Τν κάλυψη το νεκρο μ τ χώματα κα τν πακόλουθη σήψη το σώματος. Πς θὰ ταν ὁ νθρωπος, ἐὰν δν πρχε πτώση τν πρωτοπλάστων; Διαρκς χαρά, κανένα ρώτημα γι τν αώνια μακαριότητά μας. Τώρα «σκωλήκων βρώμα κα δυσωδία». πάνω σ᾿ ατς τς μελαγχολικς σκέψεις μ πέτυχε παππούλης μ’ να τηλεφώνημά του.

– Γιωργάκη, κάνεις ατρεο ατ τν ρα;

– χι, Γέροντα, τελείωσα.

– νοιξε τ κατὰ ωάννην Εαγγέλιο στ Ε΄ Κεφάλαιο, στίχος 24 εναι τ Εαγγέλιο πο διαβάζουμε στς κηδεες καὶ διάβασέ το ργά.

ρχισα ν διαβάζω: «μήν, μήν, λέγω μν τν λόγον μου κούων κα πιστεύων τ πέμψαντί με χει ζων αώνιον κα ες κρίσιν οκ ρχεται, λλ μεταβέβηκεν κ το θανάτου ες τν ζωήν».

Μ διέκοψε πότομα:

– Τ κατάλαβες; Δν πάρχει θάνατος! Δν θ δοκιμάσουμε τν «πεθαμενίλα»! «Μεταβέβηκεν κ το θανάτου ες τν ζωήν». Πόσο μς γάπησε Θεός. Κα ατ τ φρόντισε. Τ λέει καὶ ὁ πόστολος τς Νεκρώσιμης κολουθίας: «Ε γρ πιστεύομεν τι ησος πέθανε καὶ νέστη, οτω καὶ  Θες τος κοιμηθέντας δι τοῦ ησοῦ ξει σν αὐτῷ». Τ σκέφτηκες ποτ ατ τ «ξει σν ατ»; Θες δν θ συγκεντρώσει κε πτώματα. Ζωντανος θ μαζέψει κοντά Του. Στ πρόσωπο το Χριστοῦ ναστήθηκε ἡ νθρώπινη φύση. Καλ σο τ επα: δν θ δοκιμάσουμε «πεθαμενίλα». Τ κατάλαβες;

Καὶ κανε μι θαυμάσια περιγραφ τς ζως κοντ στν ναστάντα Χριστό.

– κε θὰ μνομε τν γία Τριάδα, μ τ Σεραφμ κα τ Χερουβίμ, ενάως. Ναί, μες οἱ μαρτωλο καὶ νάξιοι, γιατ τόσο πολ μς γάπησε Θεός…

φωνή του σβηνε σιγ-σιγὰ π τ συγκίνηση:

– Κλαίω, βρ Γιωργάκη, π χαρά. Τί οράνια πράγματα εναι τοτα πο μς δωρίζει Θεός;

Μνήσθητι καὶ μν, Κύριε, ν τ βασιλεί Σου. Γέροντα, εχου γιὰ λους τοὺς νθρώπους τς γς. .

 

Τν ρα τς κηδείας λαμπε να φς δυνατό


Μπαίνοντας μέσα στ
δωμάτιο το Γέροντα βρκα κε τν πατέρα το κοριτσιο, τοῦ ποίου μόλις εχε γίνει κηδεία. Τν γκάλιασα, τν φίλησα κι ρχίσαμε ν κλαμε κα ο δύο. Πετιέται τότε Γέροντας κα μς λέει: «Ν βγετε ξω κα ο δύο. Δ σς ντέχω». Βγήκαμε, πράγματι, ξω. στερα π λίγο στειλε Γέροντας κα μ φώναξαν. Πγα κα μο επε:

– Μ συγχωρες, πο σς επα ν βγετε ξω, λλ ξέρεις τί μο συμβαίνει σήμερα;

– Τί, Γέροντα;

Κι ρχισε ν μο λέει κλαίοντας:

– Τν ρα τς κηδείας βλεπα να φς δυνατὸ πάνω π τν κκλησία. Σ᾿λη τ διάρκεια τς κηδείας βλεπα ατ τ φωτεινὸ στρο. Κι ταν μετέφεραν τ φέρετρο πρς τν τάφο, πάλι τὸ βλεπα. ταν κατέβασαν τ φέρετρο μέσα στν τάφο κα τν γέμισαν μ τ χμα, τότε σταμάτησα ν τ βλέπω.

– Σταμάτησε, Γέροντα, σ παρακαλ, γιατκι σ θ πάθεις κάτι κι γ θ πάθω, π τν περβολικ συγκίνησή μας!

 

(Μαρτυρία τοῦ ἀειμνήστου Γ. Παπαζάχου, καθηγητοῦ τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς Παν/μίου Ἀθηνῶν)

 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου

ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ: ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΟΡΦΥΡΙΟ

 

 

 

----------------------------

Πληροφορίες γιὰ τοὺς τίτλους τῶν Ἐκδόσεων τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου μπορεῖτε νὰ βρεῖτε ἐδῶ